Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yükü ağırdı şehrin
baca egzoz isine
erke bağırdı zehrin
bahanesin esine

çukur içinden sinmiş

avucunda ki
sürüncemeyi bitir
inciri yarıp

kanıtlanmışsa
çarpıklaşan yanıyla

yalnızca sevin
sevincin bozumuna
acıları top
toprak olur dökülür

şehirde koşar

dökülen incilerimi
kipleyebilseydi yar
silerdim acılarımı
ipleyebilseydi yar

hüzünlerim yıldıza

hüzün
leyleğin
yuvadan düşen
yavrusunun başına
gelmediklerin
toplamıdır

kent yıkıntısı
tozu kokusu sindi
sıkıntısı mı

gizden gelip gizile
kendini zora attı
gecelerden süzüle
uzayan zora battı

her yandan sarılınca

zordan dışarı çıksa
sığınak olmaz yapıt
gözün yaşları aksa
yığınak almaz kıpıt

seyrinden taşırdığın

ne zaman eksildi ki
hep anlatılır durur
kaburgadan başlayıp
gizemli öykülerde çoğalır
yitersin çoğu kez
uyur uyanık geçince

fırtına koparan gök
oyar gizi zamansız
sırtına şapırtın dök
koyar izi zamansız

gece omzuna yasla