Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

duygumu dizelere
dökemedim bir bilsen
saygımı gözelere
sökemedim bir bilsen

yüreğimde yazlara

yüreğimi gözünden
geri çekiyorsam sor
anılarım özünden
kuşum dala konuyor

yalnızlığımı tuttum

zorlama ne olur asma yüzünü
odu çemberinde kaldı bil yeter
dalında ermişti asma üzümü
olgunu yerinde saldı bil yeter

yaradanım sever insan olanı

kalabalık içinde
buğdaylar arasında
kesme alanında ağacın altında
gördüm seni

gezilerin sonunda

doğanın güzelliğni
örtün yüzüme
sonsuza dek göreyim
yaşamadıklarım yerine
yüzüme süreyim

özlem alında değer
gülümsesen yetecek
gitme salında meğer
gülümsesen yetecek

arada bir sorduğun

dünya bize yetecek
düşünebilsek azcık
barış gölü yedecek
düşünebilsek azcık

insan kokusu sinsin

fesleğen kokusu soluyuşunda
bir kınalı gelin gelir hanaydan
sevdiğini söyler her duyuşunda
bir kınalı gelin gelir hanaydan

deşelesen yara ezgi içinde

ısıtanımsın
akan sular donduğunda
baharımsın
özümde buğulanan tazecik
çöl süremleri konduğunda

Başın bağrımda dursun
Uyu demem sana
Bizi çok uyuttular
Sen bari uyanık kal

Bizim ninnilere