Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yalnız erkekler
kendilerinde bulurlar erki
paylaşmaktan korkarlar
pekte ağlamazlar

yalnız erkekler

yalnız kalınca kişi
uyur uyanır kalkar
düşünür onca işi
boyanıncaya çalkar

uç

iri bir kaya
öylesine durmakta
devinmek istemiyor
diyebilir misin

kuz yanı

Sevgin yıllarca yüreğimde
Kira istemedim
Gecelerime katık oldun
Uykularımda besledim

Acılarımdan paylanma

tak deyince mi sorsun
mavinin boşluğuna
sonrası ne diyorsun
gider mi loşluğuna

her dizeler sanadır

yandı yürek ağlasın
seherde can yanıyor
giden yollar bağlasın
seherde can yanıyor

kıyılar viran oldu

ağaran saçın teli
estirir körfez yeli
yüreğini de boya
dertlerinden neşeli

alkımlara değince

engelinde kalınca dur
güdemez olduğun anı
pes ettiğinde de budur
ödemez bulduğun canı

bir kerecik de olsa gör

nereye baksanız is
nereye bassanız pis
doğanın kuralı
zayıf kalan güçlenir
değilse elenir yaşamdan

ırmakları yutsa da kanar mı dersin yare
nutkun olacak dosta baş başa yüreğinde
salkımsöğüt dalına tutunmuş cırmakları
gereğinde dolacak değinip geçerken bak

yelinde yel zorlarken suya düşünce gölge