Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yandı yürek ağlasın
seherde can yanıyor
giden yollar bağlasın
seherde can yanıyor

kıyılar viran oldu

ağaran saçın teli
estirir körfez yeli
yüreğini de boya
dertlerinden neşeli

alkımlara değince

engelinde kalınca dur
güdemez olduğun anı
pes ettiğinde de budur
ödemez bulduğun canı

bir kerecik de olsa gör

nereye baksanız is
nereye bassanız pis
doğanın kuralı
zayıf kalan güçlenir
değilse elenir yaşamdan

ırmakları yutsa da kanar mı dersin yare
nutkun olacak dosta baş başa yüreğinde
salkımsöğüt dalına tutunmuş cırmakları
gereğinde dolacak değinip geçerken bak

yelinde yel zorlarken suya düşünce gölge

elinizin içinde kuş var
bahse girerim
ilkyazın yağmurla
toprağa septiği özlemdi
çiğ tanesince duru berrak
sol yanında

farkım yok
pek çok kişiden
çelişki doluyum
kıvranıyorum

yönüm belirsiz

kir
pasak
yüzünden
yorgunluğun
patlar pantolon
gülücüğünden renk

yazdıklarını gözden geçir
varsın az olsun toplamı
sonu yoksa yazmanın
başı da olmamalı

umarsızlığına

yağmur
pencereni tıpırdatıyor
yol yol iniyor arı su
aşağıya süzülürken

aktıkça akıyor