Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kurtar beni yaradan demeliydi önceden
sürgünle yaşamaktan düşünmeliyim yine
ağladığa gülene yaşlar derdimden artar
sine doldukça derdi öykülerden çoğalır

sözü söylemez oldu deli gönül divanem

kuruca soğanı yumruğunla kır
ekmeğine sar ye ağız tadınla
üstü kovan altı tamtakır bakır
ekmeğine tohum yağız fidanla

yanıyorsa bile mumu üşütür

alaca göyneğime
kara kız ineğime
ne zaman kavuşurum
çalıdan değneğime

kaput bezi pantolon

ördeği kaz sanmasın
yanlışlığa yanmasın
azıcığı boş verip
boşuna da kanmasın

hele baksan gözüyünen

kapusuzoğlu başka
kalsaydı burda keşke
bin oluyordu mani
o an gelirdi aşka

hamza düşe düşerken

direnişten lirik yürek
yanağında grev erek
toz kaldıran dilek gerek
silkinişten lirik yürek

teke yöresinden çocuk

dudağından içtiğim
şiirsel tadındaydı
bitmeyecek bildiğim
şehir stadındaydı

koca usta leyledi

gelişin yeli
yaşları çözer miydi
gidişin deli
kaşları süzer miydi

ay düşünceye

kutsayınca seviyi
ellerime dolaşır elleri
gece sessizliğinde
ikiye bölünür dağlar

şafağa kan damlar

elleri ayakları soğuk
beden yanıyor cayırdayıp
yoksulluk yoksunluk
sessizce deler geçer

karanlığa sızan uyku