Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

canevimden
ılık ılık yeller esiyordu
maviydi düşlerim
çocuğum daha şuncacık
gözlerine koşan
bir çalıkuşuyum

sensiz geçmiyor zaman
boğazıma tıkma şehri
kibrit yalazınca
parlayan sönen sevinci
yorgun adımlarımda biliyorum
akıp giden gençliğimi

ayaza durmuş
dağın doruğunda kar
kar çiçeğimsin
alı al moru morda

yeşeren güle

canım
gökyüzümde alkımım
yağmurum denizlerin rengim
bulutlarımıda iten yelim
dokunulmazlığına eremediğim
gonca güllerini deremediğim

öyle bir yer
içine
girilmedik

öyle bir sevi
sevenlerce

her şeyimsin
gülünde dikenin
dalında bülbülün
gecende tülün tünün
gündüzünde güneşin bulutun
havan suyun tuzun olayım

bulduğu yüreğine
sıkıp sıkınca sarıl
dolduğu gereğine
yıkıp yıkınca yarıl

gelirim önce sonra

güzde bulmuştum
her güzde yaşa beni
yorgunluğa düşen
boşluklarda an beni

an geçtikçe

kahveci mi kaldı kahven içersin
hatır gününe de oldun bugünde
katkılı olandan tez vazgeçersin
katır gününe de doldun bugünde

ağız tadın bozar sanırsa yaprak

bugün neredeyiz
diyelim ülke konuşuluyor
ışığını bizden alanlar
karanlığa koyup
bizim birbirimize bakışımızdan
uyanan karşıya düşüyor niyetine