Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

takılı kalmak özde
kaçılırken ölümden
yanılmak çoğu sözde
saçılırken gülümden

ateşinden pervanem

güze dolup taşıncaya
yüce dağlar aşıncaya
yumuşaklığında tüyü
ayrılıktan kaçıncaya

yalnızlığıma dolarım

işiten görenlerden saklı
sevgisini sunamaz yasaklı
bilinmezliğinde aklı
ham ipeğinde
pişeceksin
yükümü alıp çıksam

öteye beriye
gidiş gelişinde
yalnızlığımı unuttum mu
kimdi karşımda düşlediğim
kim aldı götürdü aklımı
boşuna mıydı

resimlerdeki bakış
diri duran yüzünde
mutluluk daim açmış
ışık çağlar gözünde

ilkyazın ilk gölgesi

is kokardı düş
tezek yanardı çocuk
üşürdük tümden
ayaz yakardı acık

kerpiç duvarlar

is kokulu akşamda
ince belli bardaklarda
içilen çayın deminde
dostluklar başkadır

is kokulu akşamda

ıslağında kalmışsa
tutuştur alevinden
anı aka dalmışsa
yatıştırır evinden

düşe çıkmazınasın

ıslağında kurunsun
çokluğun içinde yok
yalağında burunsun
yalnızlığında ne çok

kadın yanı saklıdır

çırıldar saz çığlığı
ıslak ay gölgesinde
bitmez mi arsızlığı
ıslak ay gölgesinde

sulardan sıyrılırlen