Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

an silinirken
ömrümüzden
bir türküdür tutturduğum
kara sevdaların içindeyim

güz gazeline

ateşinden yandığım
dilimden çözen narı
gözyaşına kandığım
tözden süzen pınarı

dağında dumanı sis

düşün gördüğüne sayalım beri
al yanağından ki ıslaklığından
ana kucağından doyalım bari
sevgiden doluca sıcaklığından

ay ışırdı gökten yıldızlar ürkek

ateş düşünce
yangına sözümdedir
olanca soluk
inada binmektedir

dikenli yolda

yokluğun oldu
kendi elinde değil
yokluğun öldü
kendi yelinde değil

yokluğun tersi

yürek parçalar
eline su dökene
şaşmalı mı ne

sevgi bostanı
bağında gül dikene

kış diner mi hiç
yandığın anda başlar
soğuk terlemen
donar tuttuğun taşlar

ayazda kalmış

bir
dile
çevrile
bükülene
doğru geçince
denizin dalgası

vurgun dibe bakışın
tutamadım gözünü
yorgun gibi yakışın
yutamadım közünü

tutamadım gözünü

hüner
gerceği gırmektir
duyumsamaktir

alışmak zor
ayak parmağın ucunda