Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dokunur dilime sözlerin
ellerime de dokun
selamını duyayım
soluğunu yaklaştır
duygularım yaralı kalmasın

duygular körelince
susar mı oldu dilim
coşkular çağlayınca
basar mı oldu kolum

okur üfler yazar mı

duygusuzluğun
yeri ve gereği yok
giden gelir mi

düşe dalmışın
gam yükü davar olmuş

duymadığı belliydi
kıyı bucak gezişin
dizmediği telliydi
derkenarın ezişin

sökülüşüne baktım

duy oynaşır kırmızı suda
sudan içen kırlangıç sürüsü
sürüsünü güden çoban
çoban oğlu çobanı duy

duy yılların ötesinde çığlık

duysan sesimi
gelip yanına çağır
vursan enseme
silip durmadan bağır

yakın olsaydın

düş gibi üşüşür anlam içine
telaşlanır görünmezliği
oysa hiç bir şey giydirmez
tenini orada

sırtlan ısırırken tenini

yağan yağmurla
içteki buzlar erir
kış geç gelince
alkış hükmediverir

kurumuş dalı

hesapta çocuk
bakıyor ve yazıyor
gün boyu sıcak
çıkarınca topluyor

gözleri uyur

düş
gün ne acıya döner
puslu ve bezgin yüzünü
sözün eğninde hep o giysi hüznü

düştü