Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

konuşabilse şimdi
yüreği yakar geçer
diline düşe demdi
dereye akar geçer

saçları kestanedir

komşunun kızı
bey oğluna dolanır
iş işten geçer

yanağında gül
dudağında nihavent

sarmaşıklara sıyrıldığı zaman
köküne kezzap dökülmüş gibi
iğneden ipliğe döndüğünden beri
geçimsizliğinde yıkıntıların dibi
çığlığını duyuyordu komşusu

içimde volkan kaynar
değme sakın yanarsın
dağında dolu piynar
yumuşak der kanarsın

teninde cananın esrir

özlük hakkımız kaç alınıp kaç verildi
döner çarkımız el değişir sur gibi
silah çekilmiş süngü süngüye yağı
ölü toprağı serpilmiş üzerimiz

köle gibiyiz suskun gücünü bilmez

göğünün rengarengi
yağmurun sesinedir
çoğunluğun ahengi
mahmurun esinedir

toprağın kokusuna

nankörlüğü bırak koyma ambara
hüznünü gönlünde taşırmıyorsan
körlüğüne bırak yok say kumbara
mutluluk gününde şaşırmıyorsan

selamından aldın kuşkuya daldın

bereketi bol olsun
bağrımıza eser yel
çıdamı ecri dolsun
toprağını basar sel

hoşgörüye mutluca

kolay mıdır uyanmak
derin uykularından
kaldırımlarda ıslak
acı sağanaklardan

kararırken ışıyış

kokusunu kaybeden sevi
taşlaşan anılardan arındıkça
umut yaralara em olurken
arsızca sızılar dalıyor düşlere

yüreği donmak üzereyken