Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

eylül ıslandı göze
ağustostan düşerken
dökülür iken söze
yaprağa an düşerken

katlandı yalnızlığa

düşer misin aklıma
ummadığı zamanda
acı düğüm saklıma
morca karanlığında

tik

gönül kuşlarım uçtu
yalnızlığım çok artık
sızıladı yüreğim
curamın teli gibi gergin

çığlığım tükendi

uzun gecelerde
yanımda olsaydın
bu denli ürkek
rasgele bir gölgeden
ikirciklenir miydim

güz ağacıydı
dökülür yaprağında
acır yüreğim
dalına konan kuşla

fısıldar sessiz

düşlerim yağmur kokusunda
buğusu tüter ilkyazın
toprağında sözcükler açar
tomurcuklanır gelir ardından

düşlerim toprak kokusunda

ak martıların gülüşünde
açtım kanadımı gözümü
tüm evreninde doluşunda
saçtım inadımı hüznümü

susma söyle

yaşa gidiyorum taş kırılmadan
taşa gidiyorum yaş sıyrılmadan

üç kuruşluk çıkar kâr sağlamadan
ay buruşur yüze gün dağlamadan
dinseydi şimdiye dek ağlamadan

uzaktı ışığa vurgulu anda
arıyor muydu soruyor muydu
kendinde buluyor muydu
yalnızlığını sökebildi mi

berraktı acılara nokta koyduğunda

dağlar neden yastadır
hüzünlenmiş eteği
yeşil alan sestedir
özümlenmiş peteği

nohut karası dudak