Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gözünden sakın
hançeriyle vurdu
özünden yakın
hançeriyle vurdu

yola baş koysan

bir avuç yaprak
değil elbet dökülen
kararan toprak
yüreğimde sökülen

sararan ömür

hep hüznünü yaşadım okuyunca öykünü
çay demine söyleştik hamarat kardeşinle
sevinç gibi beyninden giriverseydim dünü
uzun süre eğleştik hamarat kardeşinle

tarla dergisinden mi geçti ömrün yarıdan

çevren çizgisi yanında
çevirsin deniz dalgası
ak köpüğü sayfasına
kumuna izi halkası

yalnızlığını taşıyan

gözlerinde ay
sözlerinde yıldızlar
özünde yağmur
tanesi dudağında

mağrur bakınca

hani asma salkımı
salınırdı tependen
görünende alkımı
alınırdı küpenden

ısırgan otu dalar

hangi kadın düşer yürekten ize
alnı çatında dur suda durulsun
gönüllerden çıkıp uda vurulsun
gözlerinde hüzün gerçekten bize

sessizce umarsız cemrelerde kal

güne mutlu başladı düğüne gider gibi
yıldızlardan uzanır gözlerinden ışıltın
güneşlerden cıvıltı sarı safran parıltın
dağlarda sisi yerde gözyaşın öder gibi

ırmak dola denize gör çatlayacak kinde

mutluyum yıllar boyu
tenimde can olunca
sevdadan daha koyu
yenimde an dolunca

kâh güldüm kâh ağladım

süremden sona
kıştan yaza düşünce
bahar kaynadı
saldın bana düşünce

çiçeğe durdu