Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

armudun dalı yerde
bülbül ötmez her yerde
uzağa gitmiş yarim
her birimiz bir yerde

armut dalda büzülür

göz kanıyor
pınarım yanıyor
güz sancılanırken

dokunma sakın
yakıyor içimi us

yitik bir sevda
kaşa kondu çiğ tane
bir eli yağda
bir eli balda hane

hoştu kokusu

tatlı telaşe
gün batımı akşamı
gün kızarırken

durağa koşar
saklamayıp ta coşan

kaç yüzyıl geçti kim bilir
yıldızlardan
ulu çınarların gölgesinde
kim kimle fısıldattı
kim kimle sarıldı sevgi dolu
kız kulesine bakıp

yüreğimden uzağa
uçtu gitti asi kuş
üşüdüğüm tuzağa
dikilir dike yokuş

gitmelerine yaldız

anılarını topla kendinle bir
güzün gece karanlığında
çekip gitmeden hemen
süremlerden kış
yaprak gibi düş
dallarımdan aşağı

dağınık yerde
sere serpe yeşillik
ısırgan otu

yığıncık nerde
sivrilerin çıkarmış

ne de ıssız kent
ölümüne de suskun
gece deminde
düşümün başucunda

ne de sessiz gül

yük
yükü
yükledi
yükündeydi
yükseğindesin
yükselesin yelde