Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

üç yüz altmış beş ışın
neden dönsün başına
simgesi oldun barışın
giden dönsün taşına

ayrık durdun karışın

İzmir son noktadır
kurtuluşun kapısına
düşmanında çilesine
can havliyle kaçışında

çivilenmiş insanlığın

ezgileniyor
yumuşacık evrenim
ölüme doğru
yol alacak devrenim

sergileniyor

eğreti gece
yalınayak yürüdü
gözlerinde nem

kalem elde suskunum
yazacağımı bilsen
yarı gece küskünüm
sızacağımı bilsen

karanlığa ışık yok

gömüp geldi sevimli kedicik
yaptığını toprağa
seyretmedi üstelik
ya da üzerine
basmadı farkına varmadan

çıkarken yukarı
terli ve zorlanarak

tohum
toprağa düşmüşse
yeşerecektir

horona kalkmış
kazıma bakın dostlar
sızılar akmış
kazıma yakın dostlar

türk milletine

yazılmadık devire
elveda deyişinde
okumadan çevire
armudu yiyişinde

tozlu imgeler tırtıl

bilmez misin hani konan göçeni
gözünün önünde kayıp giderken
kaldırmaz mısınız saran peçeni
sözünün sonunda yayıp giderken

nedir ki dilinden yapışan zehir