Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

insan kör eli uzun
baktı dalan dalana
dili azgın huysuzun
çaktı yalan yalana

günübirlik aşklarda

dokunan yalnızlık olsun
katlanılmaz mı insanlar
yalnızlığına dem bulsun
tatlanılmaz mı insanlar

gül yaprağında neminde

uygarlığı kahrı inan çekilse
insanlığın çılgınlığın çiledir
yarayanı içten sinen ekilse
insanlığın çılgınlığın hiledir

dalaşmada atışmada yüreği

git dediğimde
aniden geliyorsun
tersliğin batsın

inat uğruna geçmez an
ışıkta beklerken altmış saniye
sıkmaz diyeni de sıkar
beş dört üç geç demişler gibi
kurtulmuşçasına kaçarız

yarın başka bir gün mü olacak

kanıyorsun
dinecek için sızısı
ayaklarında pranga kırılacak
yüreğinde buzlar eriyecek

üzüldüğünüzüm süzerken siz
bağışlayınız
düşlerken düşünürken
dar zamanımın kıyısı deniz

geçmişte kalan anı

her şey söylenmedi
konuş dibindekiler
duyana dek
inanabilirsen onlara

bildikleri oyunlar

sürmeli süremlere kaldık
yazın ortasında kıştayız
tenimiz üşüse de
yürekleri yakıştayız

ak güvercinler savrulur

inancın yücesinden
zamanısın değinin
avuncun ecesinden
emenisin eğinin

sincap dalı dalasın