Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

körüklemeyi severim
körükledikçe ateş harlı yanar
günlerde benden farksız
habire körüklüyor özlemim

ırmaklarda yüzmem

dokunsan ağlarım eser yelinde
fırtınaya döner korkum ondan
okunsan çağlarım kısık belinde
sellerinde söner korkum ondan

bağlanırım cana engelsiz direk

korkun
dokunmaya değil
dokunduğun anda
okunmaya mı

bir damlada

düşler yıkadım
sokağın başındayım
elimden yandım
merdiven taşındayım

ayaz üşüdüm

böyle biridir yarim
sarhoşuna korkuyor
arada bir uyarım
dağlarına korkuyor

yüreğim meteliğe

bitmeyecek elbette
anlatılacak söz var
öykü uzun anlatta
dinletilecek saz var

gönülde çağlayanım

nedeni densiz çoban
kıyıdan yatlar bulur
yere düşünce torban
yayladan atlar ulur

kulağından aç dinle

kopan fırtınalardan
savrulur saçlarında
ağlayan analardan
kavrulur suçlarında

yayla serinliğinden

biriktirdiğim
ambarlar dolusu
gümüş tepside
sunulan tadımlık
*çocukluğumun
*egosundaki kalan

yüreği dayansa sevgiye el kor
yırtıktır yaması dikiş tutar mı
gazeline dönse kuruca al kor
patadır daması çıkış yutar mı

kölesi olsa da sırça köşkünde