Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ağırlığınca acır çıplaklığına ekle
acılığına koyar denizi özü gökle
böceğine cırcır alkımını ek kökle
cırcırlığına oyar maviliğine sayar
evrenine kolaçan-kılcalına yürürse
çevrene dağılırkanı kılcalına

bir yanım ağır uyku
öte yanımda uyanıp
içinde çıkmaz kuşku
kibrit ucundan yanıp

taşa baksam iz olur

deli demişler
içeriye koymuşlar
atomcu başı

29051014denizli

karanlığımda
yalnız ebem gibisin
yanından hiç mi
insanlar geçmez neden

yalnızlığımda

güne dolmadan
geçe kalmadan tavır
kapı kapanır

yumak etsem yolunu
hüzünlere bürüsem
gül kurusu kolunu
hüzünlere sürüsem

kapı eşiği gölge

hüzünle yağa gece gün doğuncaya değin
sözünle sağa hece sona doğrulur mutlu
yüreğinden yanınca ona yoğrulur kutlu
umutlar dolar nice kuş uçuncaya yeğin

unutulmaz sandığın ortaklaşır çileden

gecede
ayışığı gölgeleri
belli belirsiz
çocuklar evlerinde
sokaklar boş
hüzün kaplamış yolları

yağmurun sesi kimselere değmemiş
toprakları geçip dağılıyoruz yola
aynı yalnızlık yağmur sessizliğinde
hüzün konuyor akşamsefalarına
şavkaracaktır gece karanlığına

içim dışa vururken
parçalanırsa yüzüm
kasımla savururken
kurur dalında üzüm

tözüne bir avuç düş