Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uzun gecelerden sesimde gider
dost iline doğru turnalardan uç
yazı gölgelerden resimde yeder
dost iline doğru turnalardan uç

akşama bölünür göllere doğru

Dost diye sarıldığım
İçi boşalmış posta
Yolunda serildiğim
Uğramaz oldu hasta

Pisi pisine harap

serine gelir
en iyi sözcüğünle
süremler geçer
soğurken güzcüğünle

sevgi dolusu

dost aradın boşuna
dost ol kendi başına
karşıdakini dost bil
önce kendi aşına

gözüne bakıp dostun

her ayrılıkta
ağlamaya nedense
sevdalarına
doyum olmaz değil mi

sevi yasası

dokunur yine
el attığın her işte
her gün yaran kanar
her gününe yanar

küs olduğundan yana

aklım sende kalınca
düğüm olur hıçkırık
hüzne yağmur dalınca
düğüm olur hıçkırık

düşlerde bile sancır

sararıp solmuş
elinle diktiğin gül
kararıp dolmuş
boşuna döktüğün dil

dik bir yamacı

alın terinde
baharı kokusuyla
duyur sevgiye

alın yerinde
güneşi dinlenirken

dudağı çatlağı uslanış beli
gözlerine pınar ağını seçer
ayrılığın dağı puslanış yeli
sözlerine kınar ağını içer

üzüldüğüne mi bakıp ağladı