Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bulanık sular
kudurunca köprüye
deli dumruldur

kuğunun gözlerinden
beslenirken özlemim
kıpırdamaz yerinden
eslenirken gözlemim
çığlık atabilseydim
ölüme yakışmazdı

şeker
şeker olmalı
hep
tadında kalmalı

arkadaşım olan çocuklarım

çaldığın kapı
kaç akşamın üstüydü
aldığın yapı
elde kalan küstüydü

gülüşünde ay

düş tende yeli
seherinde sabahın
güneşe gül ser

sesini duydum
sabaha dek gürledi

dün değil miydi kafa tuttuğun yıllar
festikanlı bahçeler burum burum kokuyor
anman zor değil geçen anıları sevdaları
şehir de değişti senin gibi benim gibi

hoşça kal diyemeden çekip giderken

sayfandan şiir açar
bahçe boyuna yürür
kokularından saçar
çanında belli sürür

yanık söğüde daya

saygı ile andım şair olanı
yüreğe sözüne ol duruşuna
uykusuzluğuna sair kalanı
yüreğe özünü dol duruşuna

tinimde üşürdü ateşte yanar

bahardı gittiğinde
yaz olacak dönüşün
seremoni dilinde
söz olacak sönüşün
ateşi başına vurmuş üşüyordun habire
gece güzelliğinde düşlere dalışında

özünde yanar gider
sözcüğü söylemeden
közünde söner gider
közcüğü yellemeden

altın dizsen döşüne