Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sevgi çoğalan sevidir
tortularda iz
derinlerde kalan kül

kırlangıcı uçuran çığlık
yavrusuna taşır giz

ulu sevgi çınarı
yüreklenmiş köklüce
seviye has kenarı
çöreklenmiş köklüce

göz yaşında ıslanmış

kocamış bellidir barışla akça
özün sunumuna sevdalı mıdır
saçınla bayrağı dalgalanınca
sazın konumuna edalı mıdır

altmışa dayanır uzattığın yıl

gelecekseniz akşama doğru olsun
güneş batarken kokun tinime dolsun

güneşe değer ufuktan kaybolmadan
güzelliğinde sevda alı solmadan

uçuklamış dudağı gecenin
kulağında uğultusu
ayrılığında ışır gözleri
burgacın içinde kıvranır
ıslanmış suya dönmüş

hep uyanmalısın karakışında
güneşi süzülsün kirpiğini kırp
hep dayanmalısın bırakışında
tanışı büzülsün kirpiğini kırp

dumanı başında karlı dağları

arınmış kirinden
ıslanmış ten
eylül yağmurlarına
biriken

alnımın yazısına

öz varlığım kördüğümü
burgacında kazıyorken
söz yarlığım gördüğümü
top tacında yazıyorken

ensesindedir soluğu

kışkırtan bir esinti güne doğardı zaman
yıldızlar terk edişin dağlardan ötesinde
deniz uyur uyanık duyguların fışkırtan
ketesinde katığım ağca çökelek mordan

gece güne demesin liman yükte kurtula

süremlerden yazdan ırak
umarsız hüzünlere dolup
yürek yangısında düşler
benliği kaplamış duygular
ritim bozukluğu yaşanır
kıştayız