Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

üzüldü
küçük kut kaçtı
çiçek çıt saçtı
büzüldü
üstüne açtı
çocuk tıkaçtı

ağladığım belli nedensiz değil
üzülmesem bile sıkılmaya gör
yolu yürünecek giden siz değil
üzülmesem bile çıkılmaya gör

boşuna çırpınış boşuna bekler

üzülmesin dedikçe
yüreğinde kıpırdın
bir ki tıkım yedikçe
yerindedir zıpırdın

sensizlikten çığlığı

uzağa koy yolunu
ulaşamaz boyuna
omuza sar kolunu
bulaşamaz oyuna

geldin kaçınılmaza

martılar dolaşıyor tepemde
özgürlüğünü arayan
bir simide tutsak edilmiş
vapurlar çevresinde çığlıkları

avuçları yanıyor

uzakların yakın eyledi yolu
kimseciklerini göremediğim
gönüllerinle mi umuda dolu
türkülerini de deremediğim

dünyayı uladı sevgi kuşağı

uyandırır bazen gece nöbeti
gölgesi ulanır sürünürcesin
titredikçe düşür giz akıbeti
elinle kolunda yürünürcesin

terlediğimi gör baş arası el

utanılacak durumda
değilsen olana yazık
açılan her oturumda
eğilsen dolana yazık

engelinden duranına

yanar günün ortasında
sıkıntısı caba
sokakları gürültülü
tinini unutmuş kişiler
etini mi sürüklüyor
ağaçlı yana geçip

çırpınışındadır dalgın
sevdiğine yanmalıydı
rengarenginedir algın
ömrü boyu kanmalıydı

tadı tuzu yaşamanın