Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

akşamdan yemeden birbirinizi
sessizliğindesin kör duvarların
sabaha bulaşır düş kovarların
neden götürmezsin sevdiğinizi

söylenesi sözcük ulanır dilden

yaşama adına öldü
alacakların donunca
yaşama adına güldü
alacakların konunca

alınca bakanı yoktu

nerden girdi nerden çıkar
sevgi baldan tatlıca
kelebekler rengârenk
ala konar usulca

bitti bitecek sandım an

gizemli özsu
süzülür gül teninde
bakışlarında
yanar al al gül bahçe

incecik düşün

gölgesi girdi odama
gölgesiz çıktı kapıdan
ne yaparım söyle dostum
alamam da satamam da

gül üstüne gül kokulmaz

al kızıldeniz
sırtımda çengeli
falında aldı

aydan görünür
üstünün kapandığı

yağmurla akşam durağı
koşuşurken sokakta
iş yorgunluğunda insanlar

göz dokununca
insana savrulur oklaryağmurla

alan
alanın elinde kaldı
böylece de anlaşıldı
vehbinin kerrakesi
açmaya gerek yok

yüreğim üşürdü usa vururdum
al basardı sonra tutuştururdum

kocayınca geçer sandığımıza
şaşkınca kalınca yandığımıza
boşuna mıydı hep andığımıza

al düşledim
sevdim böcekleri
yönlendirince beni

bal aşladım
sevdim çiçekleri