Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yol uzun
yaprak sürgününde
düşümde ağladığımda olur
güldüğümde
karanlıkta bulutlar geçer önümden

kokusu sinmiş
yalnızlığa dolansa
gökyüzünde
kıpırtısız bir deniz

bukağısız at

sızından damıtılan
gönlünüzdeki hüzün
bazından dayatılan
gölünüzdedir yüzün

çığlığı çıksa duymaz

gözünün buğusu ufku bürüdü
sarılarak geçin naza ne gerek
bula okyanusu dalga yürüdü
yarılarak geçin naza ne gerek

yüreğinin bağı erinmeden kalk

sevdiğim gelir aklıma
atar geçer yel yürekte
gözleri kalır saklıma
batar geçer el yürekte

yaklaşır külüm sıcak

ne biçim kadınsın
ha bu güne
ha yarına kaydırdın
buluşmamızı

sesini duymam

doyumsuz gece
menevişli gülüşü
çiği düşerken
ıslandıkça dudağım

yama tutmadı

erinçlenip gölgende
ellerimde olsaydi ellerin
ses rengim gözlerinde
baktıkça içim ezgilenir

defne dalı bakışlarında

sevinciyim hani canı gönülden
içi görülmeyen dağlar gibiyim
kalasıya destan kırmızı gülden
yeli dürülmeyen bağlar gibiyim

bulunursa sana dünyada eşin

özgülendim dostuna
süremlerinde koyma
tez gülendim postuna
püremlerinde oyma

tine dolan sevda mı