Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

derleyip toplamıştım
kendimi
anlatacaktım sana
hıçkırığım tuttu

taş kekiğiyle ay

gölgesine ayak bastığın anda
dağın ucundaki tünelinde ak
var olanı harca sakladı canda
salası okunur kor elinde yak

her tür engeline takıldığında

tele takıldı çizik
sızı geçer umarım
yele sokuldu ezik
azı geçer umarım

çıkarınca sevdayı

yola ulaşan
günle dağları aşan
ili dolaşan
umarım bulur yari

düşteki hali

özlemlerinde büyüteydi seni
ayrıldın ilkyaz seheri
tomurcukların sonsuzluğuna
ulaştın mı

doğanın çığıltısında

biriktirdiğim tortu
ucuna savrulur düş
özlemindedir yortu
ucuna savrulur düş

akıp giden bulutlar

dün gece gözü yaşlıydı üşüyordun
getirdim yanık ellerimi sana
kor olmadan tezce karanlığı bölerdi ıslığın
uçurumdan aşağı inerek

bir kuşluk zamanıydı düşüyordun

olmazı seçince onca içinden
iyisinde görse neden şaşırır
saygınlığı öldü hiçi hiçinden
sevgili sözünü dağdan aşırır

yalanı söyleme gönlünü alıp

sırt çantası taşıyan
içine derdi yakıp
yangınlarda üşüyen
soğuk sularda akıp
uğrunda ölmeli mi

yalnızlığında elin
vicdanına değecek mi
bir çocuğun şiirinde
sözcük ağılayacak seni

babasının şiirinde