Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kalpazan gibi adam
fenasından sevdalı
sırtınadır koca dam
yükselirken badalı

onca yaprağı döktü

kocaman bir sıfırdı
yıkılan hayatından
aymazından sağırdı
inmek ister yatından

yaşama aldırmadan

in merkezinde indi
kokusu bile baştan
an merkez inde indi
dokusu bile taştan

duygu incecik uçar

kapanır odasından
kimlerde girecekse
tutuştuğu pasından
nereden görecekse

bakınca ne anlarız

insan kör eli uzun
baktı dalan dalana
dili azgın huysuzun
çaktı yalan yalana

günübirlik aşklarda

dokunan yalnızlık olsun
katlanılmaz mı insanlar
yalnızlığına dem bulsun
tatlanılmaz mı insanlar

gül yaprağında neminde

üzüldüğünüzüm süzerken siz
bağışlayınız
düşlerken düşünürken
dar zamanımın kıyısı deniz

geçmişte kalan anı

git dediğimde
aniden geliyorsun
tersliğin batsın

inat uğruna geçmez an
ışıkta beklerken altmış saniye
sıkmaz diyeni de sıkar
beş dört üç geç demişler gibi
kurtulmuşçasına kaçarız

her şey söylenmedi
konuş dibindekiler
duyana dek
inanabilirsen onlara

bildikleri oyunlar