Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ezelin süt kesiği
damarında tüneli
poyrazdandır esiği
emerinde geneli

yosun tutmuş kuzunu

dünyaya bakışına
düşün onca fireyi
gerçeğin yakışına
aldırmasa yöreyi

hüznüne saldığına

taşıtlar dolu
yolcularda boş bakış
yükü ayakta
tıklım tıklım boş çakış

korku sarınca

günün sıcağındadır fesleğene değince
boynunda incecik kokusundan kısalır
umutlu güvencesi eğlencesiydi dünün
alır yüreği közü sabaha dek uyusam

korkusuzca göreve güzelliğe döşenir

feleğin ters bindirir
çıdamla beklesen de
bodur at tez indirir
adamla teklesen de

özünden akan çayı

yalnızlığım yeter başka isteme
felekten çektiğim örtüştürmedi
dağına kar olsa yanarım deme
felekten çektiğim tutuşturmadı

mutluluk arardım bulasıya mı

fidan öyküsü
boyu bir karıştı ilk
törenle dikti
yumuşacık elliler
tutun toprağa
toprak saracak seni

papatya esrir
sararıp ağarırken
güneş renginde

eşikten uyanığa
ensesinde yanığa

nasır ellerim
yağmur yağmış sokağa
bakışlarını
açıp ta okuyorum

bırakmıyor hiç

esrik koku karanfil
düşedir bağbozumu
efilderken zencefil
istesem der pozumu

dikçe duruşuma kan