Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

güne dolmadan
geçe kalmadan tavır
kapı kapanır

hüzün birikti
tümcelerde gizemli
yetmeyen sevgi
rest arkasında nazlı

mor akasyadan

karanlığımda
yalnız ebem gibisin
yanından hiç mi
insanlar geçmez neden

yalnızlığımda

gecede
ayışığı gölgeleri
belli belirsiz
çocuklar evlerinde
sokaklar boş
hüzün kaplamış yolları

yağmurun sesi kimselere değmemiş
toprakları geçip dağılıyoruz yola
aynı yalnızlık yağmur sessizliğinde
hüzün konuyor akşamsefalarına
şavkaracaktır gece karanlığına

çocukluğumda gömülüp
çıkamam içinden anam
uçukluğumda çömülüp
sıkamam içinden anam

kucağından uyur idim

kalakal bacaya kapak
içimde çektiğim hayat
karakışta giyse papak
içimde ektiğim hayat

yana komşu öksürdüğü

uzayan yoldan kestirmeden
eşkıyalar kıstırmadan
ayazlar estirmeden
gönül küstürmeden
git
tozayan yoldan ayrıldığında

çok paralı içitle
ucuzcu bir sarhoştu
en dar olan geçitle
yaratana karıştı

sevilmedi bu yüzden

hadi demeden
anı geçip giderse
bir şey yemeden
acılı kahve derse

boşuna sustun