Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çokça sevmiştim anla
bahardan adem gibi
sığar mı yaşananla
kahırdan badem gibi

renginden kokuların

çorağa bırakma toprağı sula
susuzun diline damak yapışa
sakın boşa yakma nemini bula
sonsuzun eline yamak kapışa

ömründe en az bir kere açmalı

derdi duyan duysun
düşürse sormaz mısın
seherinden uyusun
üşürse yormaz mısın

yelinde sevda savur

coşmuşsun göze
su gibi çağlamışsın
taşmışsın söze
yürekten dağlamışsın
durup ta ağlamışsın

çocukluğuma daldım
salıncağım da urgan
daha oradan kaldım
çiçek içinden yorgan

ağacın dalındaydım

yanılsama olacak yağar derken kar yola
başına yağıncaya şaşkınlık morluğundan
inadından sürerek yaşamak zorluğundan
omzuna yük atarken göçecek mi karyola

bekleneni beklerken taş yerinden ağırdır

ışıklı gözde
gülüşünde gizemi
gamzelerinde
ağlamasın çocuklar

kızıyorsunuz

dapdaracık yerdesin
kıyı köşem dolaştım
deren tepen serdesin
derdine de bulaştım

bir çift kediciğin var

sevi değince gönlüne
suyunu ver
hakkını yeme
keşke demeden

sana gölge verecekse

daraldığımı söyler ucu bucağın da yok
kimsecikleri de yok sakinini sorduğun
yokluğundan görünce bilir sarıldığımı
yorduğun günlerinde karanlığında öze

değme doktor yarama esince seher yeli