Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

karartma gecesinden
maviden yaslandığın
sarartma yücesinden
maviden uslandığın

yanağına konan yel

masal mıydı anlattın
gerçek miydi bileydi
kulağından çınlattın
bire bir mor dileydi

bir soluğunda soluk

dilinde zehir fırlatırsın
sözden oklarını yükümüze
renkler solar mı dersin
gülüşünde o yana bakınca

yeminlerin bini bir para

çiçek renginde
bembeyaz gül olsa da
bahara dolsa
gül dediğinde yanar
öpücüğünde kanar

kelebekledir
yüreğin gökyüzünde
çiçek toprakta
incecik kan sızıyor
avucunda kanayan

kolay da değil
fahişe melek midir
kaç hayvan emdi

ayısını kim bilir
dayısını da bilir

isyanlara çağladı
yağmur yağıp coşunca
oturunca ağladı
el yardıma koşunca

gökte yıldız olsaydı

beni kördüğüm
ana dilde okusak
ötekilere
sırası geldiğince

seni gördüğüm

öykünün içine gir
martıları acıkmış
göktekilerse nedir
denizleri cacıkmış

kanatlılar tasını

özlem dökülür geceye
hüzünlenir gözler yaşlanır
el gece güler
hava da zehir süzer ben solurum

yalnızlığımı çoğaltırım