Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gecen için hazırdan
delirmeye de kaldı
sıkışıp um hızırdan
başına derde saldı

güne başladın önce

kırık dalında
koparılan gülünde
rengin alında
özünü sözünde an

albaharlı gün

arar demi deli gönül
balından yiyebilirsen
önüne düşende önül
alından giyebilirsen

çıkarsız sevebilirsen

ne
değil
sevmesi
bilebilsem
hüznüme sarıp
umarın olsaydım

ayın şavkı sönünce
bakakaldı yıldızlar
sevi şevki dönünce
bakakaldı yalnızlar

dağız sıkılan kurşun

derinliğinde acı
yakarı ortasında
özel günü sevinci
çıkarı ertesinde

şekeri tadı sömür

gülüne konmuş çiyi
dikeni bakadursun
çaylar çizip geç iyi
dökeni bakadursun

bilinmezin gizemdi

altın tepsiden
hazana gülüşleri
sarıya çalar
dökülürdü yerlere

tınısı kalan

kar yağmadı
kardeleni gören yok
beni seviyor
bir damla ışık kadar

hiç bulamadı

her şeyin bedeli var
biz onurumuzu sürdük
onurluca kapı ardına
eyvallah mı demedik

kimsenin borusuna