Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bilirim ağladı gözyaşı döktü
gecesi sabahı korku bucağı
düğümlenir içi ciğerin söktü
dağlayıp bitirdi çarkı ocağı

tuzuna kokusu gözüne inen

gözlerinden gülünce
kırılır somaklanıp
özlerinden gelince
serilir pamuklanıp

pırıltısında ışık

el değmedik yer
olduğu gibi saklı
dile yasaklı
gizemi güzelliği

göz kırpar yıldız

köşede kaldı
dün gece yalnızlığım
ayaz akşama
kudurdu yangınlığım
durdukça angınlığım

bir elimde sen
birinde kaprislerin
unutunca gel

dost olma zoruna boşa harcama
dünyayla birlikte başın dönerdi
yarayı kaşıyıp taştan kurcama
dünyayla birlikte başın dönerdi

yalanda dolandın kıyıda kalan

dünya yalanı duyma
dile bağlayıp ta dur
düşman sözüne uyma
ele ağlayıp ta dur

düşümüze ererken

gidiyorum bile diyemeden
tıpış tıpış
ayakların ucuna basarak
kendini unutarak

zorla güzellik olmaz

sararıp solmuş
elinle diktiğin gül
kararıp dolmuş
boşuna döktüğün dil

dik bir yamacı

her ayrılıkta
ağlamaya nedense
sevdalarına
doyum olmaz değil mi

sevi yasası