Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uzakların yakın eyledi yolu
kimseciklerini göremediğim
gönüllerinle mi umuda dolu
türkülerini de deremediğim

dünyayı uladı sevgi kuşağı

nereye sığar
engin sevgilerin
doğada var olmadan
doğaçlama yaşar mı

dile dizebilir miyim

yıldızlar değse
gözüme tütersin yar
gökyüzüne dol
yağmur damlasına ar
yansılananı
dudağımda gülücük

kabardı bulut
serperdi tarlasına
dala taşar mut

terde sevgi
tende küf
yağan yağmurla
çaya düş

gözde hüzün

yerde tezce erir gökte duramaz
yağdığa kelebek uçuşur sandım
dalındadır kuşla pekte uğramaz
yığdığa gül ibik kaçar pusandım

soğuyor poyrazı titretirken hep

günün ışığı
değdi tenine şimdi
bir kıvraklık var
yollar ıslak buğuda

günümdesin hep

volkanın püskürüğü
yılların yortusunda
başkalaşan çürüğü
boşluğun tortusunda
her
kere

ya
yaba
yabancı
yabancıya
yabancıya dar
yabancıya dargın

şaşıyorum nedensiz
gündüzde yakıyorlar ışığı
gecede mumlanıyor kaşığı
taşıyorum ya densiz

yaşıyorum cumartesi