Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bıraktığın yurduna
umar olur derdine
bahar dalına gülsün
karlı dağın ardına

bin yılların izidir

boşa geçen ömürle
bağlanın sevgiliye
insanca ve umurla
bağlanın sevgiliye

içten içe yanıp

bağlasan beni
dipsiz kuyu içinde
hüzünle dolup
ırmağa taşıyorum

dağlasan beni

istanbul sımsıcacık
yıl biterken baharcık
bağrında mavilik var
kumru martı sığırcık

vıcır vıcırdın serçem

geliş gidişte sonra
geçtiler üsküdara
bağrında mavilik var
kanatlarında kara

gördüğü dördüncü kuş

ayı çıktığın yerde deli divane gözü
yayı diktiği serde yeli bahane sözü

bilgisine uyurdu dalında mı yuvası
ilgisine duyurdu alında mı havası
arıbeyi buyurdu balında mı kovası

anda erirken
dalına yürür söğüt
yeşerir candan

yanda dururken
yaşama durur çiğit

biriktirdiğin pınar
çağlıyor dökülünce
ayrılığından yanar
dağlıyor sökülünce

yıldızlı gecelerden

bal olduğu zamanın
uyku doyumsuzluğu
nasırından amanın
sancı uyumsuzluğu

gözünü alır bakamazsın

başındaki papağı
kim ördüyse hoş örmüş
sırtındaki yapağı
kim gördüyse hoş görmüş

başındaki çemberi