Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gecelerin gözünde
açıyor çocuk yüzü
suçlananın özünde
kaçıyorsa yüzsüzü

kuşu yorgunluğuna

ağladığım zaman yaşımla iner
yokluğundan beri kim çile bilir
dağladım yaman hışımla diner
zeytin çekirdeğim kim dilebilir

gecede gündüze gördüğümedir

ağladığım zamanı unut
gözyaşlarımı saldım
avuçlarında kurut

süsenler salınır yelde
nazenin hoş kokularında

baharı öne geçer
bülbülü üne geçer
ağla karacık gözlü
ağlamak güne geçer

baharında alanı

düşler kalır giz
gecenin aymazlığına
gün sessizliğine iz
sonsuzluğun koru

idare ışığı gizeminde

adsız düşündü
imgeleri bir bir
neydi algılara
renkleri sunup kaçırtan

tadsız düşündü

Ağ açtık
Denizde balıkların önüne
Ağaçtık
Ormanın gövdende gezinmelerinde

ağaç gölgesinde dur
yanar eteğinden kül
hıncın dolası kudur
yelde alevlenen gül

çıksa yolum yoluna

ağacın dalı
salkım saçak uzadı
koyudan alı
bayrak oldu tozadı

kanımda kanı

çocuk giyiminde mavi bir gece
ağacın dibinde karınca böce(k)

dağılan taneler nar kabuğundan
tütüyor dumanı kor çubuğundan
nazlı yar isterim çar çabuğundan