Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sen için yaşandığım
evreni kuşandığım
bir anıma sensizlik
sinirden boşandığım

biriken sözlerinden

denizin kokusunu
çekmeliydim içime
tuzunu burnuma
yalınayak kumsalında
yürümeliydim seherde

bir avuç yıldız
bir hapaz olduğunda
yıldız tozaya
tozları başında sim
dünya güzeli resim

bir damlacık su bile
gül goncasında nasıl
her yanım diken ile
yıl ancasın da asıl

iki ırmak yan yana

bir dağıttın uykularımı
gece yarıyı böldü
kaç söyledim duy
yatınca sakındırma

bir dağıttın uykularımı

kapının önündeyim
yer gök ile curcuna
kalenin yönündeyim
çıkardılar burcuna

gök yandı deniz alaz

içimde mızırdanan
ağlayan bir çocuğa
yerinde kıpırdanan
dağlayan bir çocuğa

gölgesi parçalanmış

bir bağlama
yanında renk
seslerin uyumunda
sevdalanır yürekler

yorulmadan çalınır

çekin elinizi üstümden
gömün karanlığınızı içinize
gizeminizde kalın
başımı dinlemeliyim
bir başıma

kırılanlar kırılır kimin umurunda
bir adım atmaz mı gedikten taşar insan
çukura düşe kalır mı yoksa
sayıklaya dursun unutup gidenleri
gözü kör olsun kimsesizliğin