Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gözüne değince baharın yeli
eteği tutuşur hüznünü derse
tözüne yeğince seherin deli
kış olur bakışır öyle giderse

çarşafı yorganı örtünür gece

türkü söyleseydim
oturup yanı başında
kınalı saçında dalga
omzundan aşağı ine
gözlerinde nemin
gönlünde demine

sabahladığımdı lal gecelerin
sözüme inciler elimden doldu
özlemi paylaştı sal hecelerin
şiirlerde sessiz çığlığım oldu

kaç şehir dolandı sayabilirse

gözlerim gözlerinde
hiç ayrılmıyor neden
alaca özlerinde
hiç sıyrılmıyor neden

alacakaranlığa

ne
kibir
değil mi
yüzüne de
söyleneni duy
çağlayabilirsen

gözlerinden düşen bin parçalı tül
dağılır bulutlar yağmurdan yüklü
gözlerinden donmuş ateşten ütül
merdiveni iner mahmurdan büklü

yüreğin sesinden dolanan sezgim

gözlerinde çekeni
kor ateşi yakansın
tinselinde dökeni
ışıklardan akansın

bilinçsizce koşarak

gözlerinde kayboldum
neredeyim şimdi
kendimde değilim
süremlerim ters döndü

baharımda ayaz

kirpiğin mayıs kokar
çiftlik kahyası mısın
serpeğin* mayıs yakar
güneş kopyası mısın

tohum toprağa kırgın

gönül yarası yükü omzumda durur gibi
yeline savrulanda köksüz imgelerin tut
uzun yaşayan ömrü kelebeklerin unut
güne sığmaya canı taşır mı gülün dibi

umuduna muştulu sabaha çığlık gizli