Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gidiyorum ağlayıp ta
sana yağmuru kalsın
gözyaşlarına ıslanmış
karanlığında bir şehir

kalabalıktan uzak

zaman kolunda
iki zamane
iki çocuk nalan
durmadan ağlayan
iki biz

deli demişler
içeriye koymuşlar
atomcu başı

29051014denizli

bir yanım ağır uyku
öte yanımda uyanıp
içinde çıkmaz kuşku
kibrit ucundan yanıp

taşa baksam iz olur

güne dolmadan
geçe kalmadan tavır
kapı kapanır

hüzün birikti
tümcelerde gizemli
yetmeyen sevgi
rest arkasında nazlı

mor akasyadan

karanlığımda
yalnız ebem gibisin
yanından hiç mi
insanlar geçmez neden

yalnızlığımda

gecede
ayışığı gölgeleri
belli belirsiz
çocuklar evlerinde
sokaklar boş
hüzün kaplamış yolları

yağmurun sesi kimselere değmemiş
toprakları geçip dağılıyoruz yola
aynı yalnızlık yağmur sessizliğinde
hüzün konuyor akşamsefalarına
şavkaracaktır gece karanlığına

çocukluğumda gömülüp
çıkamam içinden anam
uçukluğumda çömülüp
sıkamam içinden anam

kucağından uyur idim