Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

binince ayak taban
sardı yalçın kayalar
kar etmezine kaban
yolda kaldı yayalar

düşünmeye geçince

parlaya çiçek rengi
sağa sola kaydırın
ince daldan ahengi
görmeyeni saydırın

gelincikten alından

koca bir güneş
özgürlüğü coşturan
gözlerde kamaş
ayakları yürüdü

eli kolu var

ah ay dede vay dede
yürüdün çıka geldin
daha durdun tepede
kaşımla yıka geldin

battı günle ağardı

öküz damda siz damda
sabır mı var adamda
sararıp da solmuş mu
uzanıyor odamda

öküz dört gün ahırda

bir
usta
su döktü
cam üstüne
ateşten gezdir
tavında çevirsen

girsem yerden dibine
doyacak kara toprak
görsem birden gibine
doyacak kara toprak

taşta duyar mı sandı

ordan oraya taşır
kanını emer böcek
dağdan dağını aşır
anına kemer becek

yığınında bir tezek

an arsızlığı eksik
bir şeydi orda kalan
az kayıp biraz yitik
bir şeydi orda kalan

tümcede söylenendir

ekmeği tuza banar ordan oraya taşır
rahat bulur uyurdu kanına emer böcek
salında koca çınar dağdan dağını aşır
rahat olur uyurdu anına kemer becek

geçeni aymasaydı yığınında bir tezek