Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

zamanı geldi sattı
sözde uyanığa bak
karşı gelenler yattı
özde uyanığa bak

Kasımpaşalıymış ha

uyansam titremeden
sayıkladım adını
çiçekler deremeden
ayıkladım tadını
ağardı pamuk gibi
yağardı bulut dibi

yırtığa karışma terzisi diker
ışık içindedir varlığında ben
umarı sendedir derdini döker
aşık hiçindedir varlığında ben

sevgi kutsal değer başımın tacı

değer başına
kuyuya attığı taş
geçe kalmışsan
korkuların uyanır

kırık kanadı

güneşlenir gözünde
yer dediğin dönelir
yörüngeye yönelir
güneşle bir özünde

taşla toprak sarınmış

başına tüner
varlığındayken eş dost
taşına süner
darlığındayken eş dost

aç mısın demez

ıssız ada içinde
güneş açar mı ola
çıkmaz ayın üçünde
güneş kaçar mı ola

yel olur savrulunca

vazgeçmeden hemen güneşi ara
garipliğinden koş yolunu uzat
yaşamanın ucu başından kara
garipliğinden koş yolunu tozat

çevrendekileri görmedin şimdi

oda dolu hüznüne
yalın ayak sızılar
bal damlasın özüne
pörsümüşse yazılar

hüzün çalmış

kavrulduğu zamana kalemi yazmadığı
özlerimle dolduğum nasıl okunacaksa
savrulduğu yamana alemin sızmadığı
gözlerimle olduğum kime dokunacaksa

İstanbulum diyende büyüyecek umurcuk