Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sabaha erken
açılan pencerede
kırmızı güldü

baharı gelince dalın ucuna
çiçeklerinde ses alıyor üne
yaylası elince su sonucuna
sinesinde nefes çalıyor üne

mayalı yoğurdu çalı kaşığa

acınası mı
yüreğindeki izden
darasında hiç

gücenesi mi
kanıksamışlık gözden

çevreni bakır çalık
sürülmüş ora bura
gökyüzü de sırçalık
öksürülmüş kalbura

gün battı yarı sayma

sevi anda bir an
yüreğime sarılan sarmaşık
düşümde yonttun beni
odun gibiydim
çıbığa çevirdin

anı durduramadı
dünün bulamazsın
yanı vurduramadı
yönün bulamazsın

güne eş gece yaban

dolacak şey değilse
neden bilgin uyanır
alçak gönlün eğilse
özgürlükten boyanır

kekik kokulu dağlar

ağlamamı isteme
boşuna ağlanmaz ki
bağlamamı isteme
boşuna bağlanmaz ki

dağılan düşte miydin

çiçek açsan ne olur
dudağın hölü öper
karanlığa kaybolur
budağın çölü keper

yeli esmez canıma

güven duymalı
baştan sona

güven koymalı
ortamın adını