Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bir farkına var
ardı arkası bitmez
acıya sıvar
dalganda alabora

pupa yelkenin

artar içindeki coşku
sığmaz kabından akar
tutar ucundan kuşku
doğmaz güneşe bakar
tartar doyumsuz aşkı

son yaza ne zaman girdi
ne zaman biter nedir kalan
yapraklar yere uzanırken
yeller savurur renklenir alan

göçtü sıcak illere göçer kuşlar

kapı önünde
hanım hanımcık durdu
kendine göre
sıcak bir yuva kurdu

gece üşümüş

köşede durdu
yanar sokak ışığı
damlar yürekten
yırtıcı pençesinde

yıkılır içten

ikide bir gündüzü gece eylersin
aymazlığımdan kahırlanınca
yakışanı üzerine giyersin
deprem olmasın hemen ırlanınca

ilkyazları doldurmuş eteğine

an tükenirken
beden yorgun
saçlarım arpa
tarlası gibi ak
aldığım her soluktan
takıntılı yaşantım

ak bahtınla ağarır
teninde esmerliğin
san ki seni çağırır
yurdundaki erliğin

kozasından kelebek

teninde saklarsa
çıkarken ortaya teri
göğüslerin ürkek kumru gibi
ateşten köze dönen gözleri

gel-git alazında sevi

'yunus bildirene yorum'

bu gece
perdeni çekmedin
ona inat
isli gaz lambası yaktın