Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

arabanın tekerinden
çomağı sokan değilim
çocuğumun şekerinden
kaymağı takan değilim

gıdıkladık yalan demem

belki beklersin
gözünü yoldan çekip
olmadık zaman
tutarsın ellerinden

sıcacık dostluk

göğü yaralı
gülüşünde yamalı
dokun düşüne

dostluğa edilen söze
ölesiye sürmeli dost
demine tutuşa köze
ilesiye sermeli dost

yalnızlığı oluncaya

yazın desen birden bire
dedim dedik olunur mu
kazın desen kirden kire
dedim dedik olunur mu

yaşadığın bahar kışta

kızılca güne çağrın
başa sona duyuldu
gök gürülder ağrın
top yeküne uyuldu

yağmurları yağıldı

güne çökünce
hüznüme yalnızlığım
acı dökünce
gecedir yıldızlığım

bahara sevinç

yurttaşlığı sandığa
yansıtmalı elbet oy
umurdan usandığa
ansıtmalı elbet duy

haykırırsan kırılır

güzle yapraklar
değişime öncü
hüznünü sığdırabileceğin
ne sürem ne de toprak var
hüznünde dibe çöken aylara denk

boğazıma kıl kaçtı
çıkaranlar haşlasın
beyazıma kar saçtı
yakaranlar başlasın
şakağım zonklayınca
kafama zınklayınca