Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

günden sıyrılmış yarınını duymayan
yokluk içinde sessizliğe uymayan
parmak ucunda bekleyen yeni günde
gülücüğe var gizeminde saymayan

bir damla suyla bir avuç toprak tohum

yazacaksan dost
utanmadan yazasın
yalancıda post
insanları çözesin

umarı yalan

özleyip saran
nazlı sevdiğimde yok
ilmikleyen el
yüze gülenimde yok

ince sızıyla

yavru gibiydi ayı
anayı bulamamış
salkımda eylül ayı
yoluna dolamamış

eylül gelende ayı

acılardan döküldüm
geçmedin mi üstümden
sancılarda söküldüm
geçmedin mi dostumdan

zulüm karanlığından

kendi kendine dinledin
aklından geçen ne söyle
kastettiğinden çınladın
aklından geçen ne söyle

düştüğümü nerde gördü

badem çiçekte
yalancı bahar değer
umarım sözdür
alana bahar değer

haftaya cemre

düşlere acı düşer
acısına kaybolur
karanlığını deşer
aydınlığa savrulur

kokusuna dola yar

gözünün balı
süzüldükçe peteğe
duruldu zaman
duruluğu eteğe

menekşe moru

yırtılmış geceden sesi
yaram derinde kanıyor
türküler söyler tümcesi
tam ciğerinde yanıyor

sevdalı yüreğe gerek