Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kaçı kadar gücü yanar
kaç çağlayana eş olur
hay huy içinde unutursam söyle
dudağında gülücüğü düşürme
saçlarındaki dalgayla savrulduğum ırmaklara

küllüğünüzün rengi
solup rengini almış
ona mıdır külrengi
kup ahengi kısalmış

bir yerdeydi ocağın

kurduğu düşte yok
umudunu sarın git
belalım başta çok
bedelinde yarın bit

yanıp yanılsa yalın

kuşkuların içindeydim
tek başına yitik tümce
elde kalan kırık cömce*
nedeninde niçindeydim

düş geride dağca büyür

kurtar beni yaradan demeliydi önceden
sürgünle yaşamaktan düşünmeliyim yine
ağladığa gülene yaşlar derdimden artar
sine doldukça derdi öykülerden çoğalır

sözü söylemez oldu deli gönül divanem

kuruca soğanı yumruğunla kır
ekmeğine sar ye ağız tadınla
üstü kovan altı tamtakır bakır
ekmeğine tohum yağız fidanla

yanıyorsa bile mumu üşütür

alaca göyneğime
kara kız ineğime
ne zaman kavuşurum
çalıdan değneğime

kaput bezi pantolon

ördeği kaz sanmasın
yanlışlığa yanmasın
azıcığı boş verip
boşuna da kanmasın

hele baksan gözüyünen

kapusuzoğlu başka
kalsaydı burda keşke
bin oluyordu mani
o an gelirdi aşka

hamza düşe düşerken

direnişten lirik yürek
yanağında grev erek
toz kaldıran dilek gerek
silkinişten lirik yürek

teke yöresinden çocuk