Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yüz yanığı alnımda
çıkıyor yanan güne
karanlığı yanımda
çıkıyor can düğüne

gölgesinden cabası

zamana ağladı zamana güldü
ne diye aktıysa öyle görürsün
zamanı çağladı zamanı böldü
ne diye baktıysa öyle görürsün

okyanusa doğru dönüp dolana

yüzünü gördüğün ses
duvardan yansılamış
düzünü ördüğün pes
varından can sulamış

ak güne kara çalan

yüzünden eğilen kimdi
güneş çevren çizgisine
gelecekse geldi şimdi
ıslığından çözgüsüne

eriyordu gölgesinden

yüzünden yere düşen bin parça
yerinde yeller esecek bir gün
incinir yolda kalır ayağın
toplanır ardında buluşan
seslerde çığlık üstüne gölge

yüzündeyim öylece
başka yere bakmadan
bir düş serilir gece
sabahlara akmadan

kasımpatıya benzer

susadığımı duydum
baktıkça gökyüzüne
eylemlerinde oydum
yaktıkça gül yüzüne

seslerinden pimpirik

gür gürüldeyişinde
yüzüne bakacağım
gür gürül deyişinde
yüzüne yakacağım

gökten asıp güneşi

düş yorgunu gecede
karanlığında karmık
mor vurgunu ecede
hesap kitabı çarmık

gözüne şavkır isyan

iş yorgununda
eve dönüşün ölüm
kin vurgununda
sevilmiyorsa gülüm

gözüm takıldı