Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gözüme bak
sözümü dinle
seviyi anlat
demlende gel

derde em

bunca yıl(33) sonrasında
geldim sana istanbul
nisan son haftasında
geldim sana istanbul

en sonunda ulaştım

unutmuştu adını
baktı resimlerine
gelecekle yarını
aktı mevsimlerine

ilkbaharları geldi

gözlediğinle bezgin
köhne evinde çıkıp
özlediğinden sezgin
yalnızlığından bıkıp

hastalanır yatakta

iki kara göz
gözlerimde gezinirken
okşayıcı sevici
yüreğe dokunur bir ucu
buğusu camda kalan

büyüyen asilikte
akan gözyaşlarım
çalınan baharlarım
masum duygularım

anlayamadın

gün battı ay doğdu
karanlığa su değiyordu
hüzün dolar gecede
gönlüm karalanınca

yatışır mı bir gecelik

yokluğunu gözyaşına karınca
gölgesizce yalnızlığı sokağın
uçuşarak nazireden sarınca
bulutlandı selamıma yapağın

çuf çuflarını duya marşandiz

birden durdu köyün genci
zehir zemberek kan ağlar
köyden yanda kör dilenci
sürümden gelince bağlar

korkulardan korkaksan

taşa çaldı kinini
nesi varsa boşalttı
boşa kaldı yekunu
yer altı mı taş altı

dağa çıktı