Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

esen yelde
uğulduyor
deprem öncesinde
köpeğin uluduğu gibi

soğuğun ayazını taşırken

*gülce*

göremedin ki
gölge olup dolaştı
eremedin ki
yağmur yola karıştı

yerindesin sözcüğe
tümcelerde takılma
niçindesin közcüğe
yücelerde yakılma

gülücüğüne yandı

yere oturdu
demli bir çay istedi
nere götürdü
gitti geldi düşlerden

ne çay içildi

yere yatana baktım
az yıpranmış ayrılık
yıllar önünde aktım
yılda tümce sayrılık
bir
söze

yalnızın değilse de
senli sevseydi yeter
yıldızlar eğilse de
senli saysaydı biter

geceden dolunayla

yerine yakışır sevin dediğin
uzağı yakınca boşa gelince
yenice yenidir nevin dediğin
kozağı çakınca başa dilince

gördüğü düşüne şaşına çöke

yerine yurdun belirsiz
sözcükleri de ağlar mı
yelden avucun gelirsiz
özcükleri de dağlar mı

darağacına boynunsa

yer ıslanır yasılmasın
kokusu göze yaslanır
içinde ırmaklar
gizeminde çoğulun

bulutlara asılmasın

yeni sevdalara
başlanmışsa
buz keser duyulur
temmuz narında
an güle kırağılaşır