Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

geç kalınmadan
burgaç sarmalındaysan
dilin dönmeden

yüreğin yetmez
koşup yetişemezsin

usum gece içinde sisim
pusum garip gönlüm yar yüreğinde
mahpusum
umarsızım üstelik

tinim çok özlediğim ürperdiğinde

yol göstereni yoksa
erime zor varılır
istenmeyen gül koksa
derime zor varılır

aklanmaz karasına

zemheriden çalar yüzüm
tanında beklerim günden
dağınık yanaysa düzüm
yanında teklerim dünden

savrulduğundan beridir

zordan dışarı çıksa
sığınak olmaz yapıt
gözün yaşları aksa
yığınak almaz kıpıt

seyrinden taşırdığın

ne zaman eksildi ki
hep anlatılır durur
kaburgadan başlayıp
gizemli öykülerde çoğalır
yitersin çoğu kez
uyur uyanık geçince

yalnızca sevin
sevincin bozumuna
acıları top
toprak olur dökülür

şehirde koşar

dökülen incilerimi
kipleyebilseydi yar
silerdim acılarımı
ipleyebilseydi yar

hüzünlerim yıldıza

hüzün
leyleğin
yuvadan düşen
yavrusunun başına
gelmediklerin
toplamıdır

kent yıkıntısı
tozu kokusu sindi
sıkıntısı mı