Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yavru gibiydi ayı
anayı bulamamış
salkımda eylül ayı
yoluna dolamamış

eylül gelende ayı

gözünün balı
süzüldükçe peteğe
duruldu zaman
duruluğu eteğe

menekşe moru

sevda
ayrılıkla buluştu
yanıltıcı yaşamlarda
güvensizlik oluştu

sevda

yüreğinde kin
türküleyebilseydim
koca çınarım
kükrersin yaprağında

yel gibi öfke

yırtılmış geceden sesi
yaram derinde kanıyor
türküler söyler tümcesi
tam ciğerinde yanıyor

sevdalı yüreğe gerek

yelde sesin gelir türkü dolusu
ezgileşir yürek külden olurum
gülücükten sardı korku ulusu
sezgileşir yürek gülden olurum

duyduğu başkaydı sözüne göre

gölgeye eş olunca
gittiği yerden gelir
ülküye peş olunca
dittiği yerden gelir

çırpınırken palına

yine yardayım
güne battığın yerde
bekletme dayım

kara tastayım
güne tuttuğun perde

yaşam dörtnala giderken
yıla önünden katıldın
bülbül alından öterken
güle yönünden atıldın

kötü olan şey sevilmez

yüreğindeyse
ölesiye de sever
hele ereği
yar yamalak değilse

haykırıyorsa