Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

düşlerimden sildim mi seni
kokunu düşürmemişsin düşe
düşe kalka yalnızlığımda
yakıcı bir mühür omuzumda

kadife yumuşaklığında

yandı yürek ağlasın
seherde can yanıyor
giden yollar bağlasın
seherde can yanıyor

kıyılar viran oldu

tak deyince mi sorsun
mavinin boşluğuna
sonrası ne diyorsun
gider mi loşluğuna

her dizeler sanadır

iri bir kaya
öylesine durmakta
devinmek istemiyor
diyebilir misin

kuz yanı

yüreğine sustu sözü dökmüyor
hıçkırığıma dur taşacağım ha
kilitli gülmüyor özü sökmüyor
dal sırığıma dur aşacağım ha

aslıyı arayan kerem çölünden

dilinde büyür küfür
hıncahınç çoğalırken
güzelinden de kafir
çevreden dağılırken

ak desen kara demeye anık

acılardan döküldüm
geçmedin mi üstümden
sancılarda söküldüm
geçmedin mi dostumdan

zulüm karanlığından

kendi kendine dinledin
aklından geçen ne söyle
kastettiğinden çınladın
aklından geçen ne söyle

düştüğümü nerde gördü

badem çiçekte
yalancı bahar değer
umarım sözdür
alana bahar değer

haftaya cemre

düşlere acı düşer
acısına kaybolur
karanlığını deşer
aydınlığa savrulur

kokusuna dola yar