Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gizden gelip gizile
kendini zora attı
gecelerden süzüle
uzayan zora battı

her yandan sarılınca

zenginden yolabilir
özlemi çoğalmadan
sevginden dolabilir
umudu yoğalmadan

yargılayan değilsin

yükü ağırdı şehrin
baca egzoz isine
erke bağırdı zehrin
bahanesin esine

çukur içinden sinmiş

avucunda ki
sürüncemeyi bitir
inciri yarıp

kanıtlanmışsa
çarpıklaşan yanıyla

yavru gibiydi ayı
anayı bulamamış
salkımda eylül ayı
yoluna dolamamış

eylül gelende ayı

gözünün balı
süzüldükçe peteğe
duruldu zaman
duruluğu eteğe

menekşe moru

yırtılmış geceden sesi
yaram derinde kanıyor
türküler söyler tümcesi
tam ciğerinde yanıyor

sevdalı yüreğe gerek

sevda
ayrılıkla buluştu
yanıltıcı yaşamlarda
güvensizlik oluştu

sevda

yüreğinde kin
türküleyebilseydim
koca çınarım
kükrersin yaprağında

yel gibi öfke

acılardan döküldüm
geçmedin mi üstümden
sancılarda söküldüm
geçmedin mi dostumdan

zulüm karanlığından