Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

söylesin utanmadan
gün eşe doğmamışsa
ön dişine yanmadan
gün eşli sağmamışsa

sensizliğin bensizce

yüreğimde sönerse ışığı
dilsiz anılar
başını uzatacak
pencerelerden

umuda yüklendi

gece sesimdir seda vermeyen
günü öperek günaydın diyorum
sevgilim

yüzümde demlenen ağzın ıslak
ıslanmış çimenler üzerindeyiz tünaydın

bir tatil günü
yelden emin yoldayken
günlük güneşlik
yağmur yağar dön geri

beş dakikada

sarınırken barutu güneş kokan alazı
dalaganı daladı düşlerimle düşünce
olağandı yaladı peşlerinden üşünce
ocağına çökünce keşken uçan palazı

gayrı yerlerdi sorgu inceden inceyedir

anımsa dostum çağır koşar gelirim
içim çekerdi yaslı sözcüğe bakıp
acıdım dostum gitme dediğin duydum
direndiğinde şehir ana takılıp

umudum dostum deniz kokar gibiydi

dinecek yel
sevdasında oldukça
bir parça gidecek
biraz daha soluyacaksın

çakmak taşı gönül

uğurladım seni
gözüm yaşlı gece yarısı
ay ışığında şehrin sisinde isinde
yıldızlar nasıl kayarsa bindiğin otobüste
kaydı gitti öyle
mührün kaldı yüreğimde

umulmadık anda
ters esen yel
tutar güneşi
donar yüreğe
çığlıktır ses
acır içimiz

bakışın ne öyle
suçun varmış gibi
sen misin anı alıp giden
güzel yaşanmışlıklar var
ortalıkta unutuldu