Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kuruca soğanı yumruğunla kır
ekmeğine sar ye ağız tadınla
üstü kovan altı tamtakır bakır
ekmeğine tohum yağız fidanla

yanıyorsa bile mumu üşütür

dikilmiş fidan idin
gülücüğünde çınar
baharın yutan idin
cücüğüne de çınar

onlarca yıl tanıktır

küçücük bir kuş
cıvıltısında bayramda
çığlığında hoş
kımıldanır buramda
çağrısıyla yaramda

yakamoz denizin içinde
deniz ayağıma dokunur
tavşan kanında bir keyif
deminde bir çay kokusu

kaba ıslıkla bir türküden

yakasın gelir
karanlığa dolunca
akasın gelir
korla yağ eriyince

ay küs barışmaz

anımsa dostum çağır koşar gelirim
içim çekerdi yaslı sözcüğe bakıp
acıdım dostum gitme dediğin duydum
direndiğinde şehir ana takılıp

umudum dostum deniz kokar gibiydi

uğurladım seni
gözüm yaşlı gece yarısı
ay ışığında şehrin sisinde isinde
yıldızlar nasıl kayarsa bindiğin otobüste
kaydı gitti öyle
mührün kaldı yüreğimde

umulmadık anda
ters esen yel
tutar güneşi
donar yüreğe
çığlıktır ses
acır içimiz

dinecek yel
sevdasında oldukça
bir parça gidecek
biraz daha soluyacaksın

çakmak taşı gönül

duman bürüse
kör duman
göz gözü görmeyen
gölge çekilse gövdene

griler gümüşiler