Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yavansa sözü
konuştukça mı batar
yavıncar* özü
düşündükçe mi batar

gülünç olunca

mavi kırlangıçların
kanat çırpınışında
muştuları seslenir
baharın sevinciyle
umutları yeşerir

tadın tuzun olmadı
yavanlığı üstünde
adın sözün dolmadı
havanlığı üstünde

kiri gerdanda dokur

yaylanın yollarına
tozlanır kollarına
tez asın mendilini
al elma dallarına

yaylanın çürük taşı

sapkınlığı yok sağa
çapkınlığı yok sola
erimemişsin yağa
sulu ayranı bula

beyefendisi oldun

yaşlılık nedir ki gün olur geçer
gözyaşın içinde selce akarken
elbette yolunu tez bulur göçer
kemirdi içinde gülce yakarken

dinçliğinde bile dile destandı

sonuna doğru gidiş
yüreğin aydınlığında
bahara işlemiş
zemherinin güldüğü

hani çocukluğumu

yeni yılda
yeni süremde
sonuna gelirken
ocak ayının sonu
pencerenin önündeyim
yata yata kararmış yaprak

yeni sevdalara
başlanmışsa
buz keser duyulur
temmuz narında
an güle kırağılaşır

giden gelmedi
gelinceye yer biter
yönün bilmedi
bilinceye yer biter

alaca çöktü