Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kaynayınca ılıca
tutuşur su
üzerine tavan çöker

katışır yükü yüklüce
sağır olur doğrusu

yeli avucunda savrulan
ayrılık ezgilerinin tınısında
çalma kapımı
yeterince hüznüm var

üzerimde bulutlar

ağrılarım ağır
taşıyabileceğimden çok
her yanım tutulmuş
dayak yemiş gibiyim
küs gibiyim içim buruk

ağladığımda
mutluluk dolar
boşluğuna

gözlerimin içinin güldüğünü
söylerler

duygularımı sarındım umuduma
göklerde dağladım ağırlığınca
suskunluğumda arındım arı
güllere değdim çileyendim
anlam bakışlarında giz
çılgın öyküler miyiz

sözüne zehir sarsan
sarmayla adam ölmez
kabuğunu da yarsan
yarmayla adam ölmez

yarı bütün olur mu

ses
süreme değince
dile düğüm
pelesenktir

ateşe yazıldı

dün gerginliğinde hava
gürledi zorladı tokurdadı
göklerde çatladı yere atladı
dükkanda kaldı şemsiye
abdullah boşuna ıslandı

yazdığım dize
binlerce sayfa oldu
kuyruğu yüze-
bilseydim sayfam doldu

ellerin soğuk

üveyiğimsin
çığlığımda çoğalan
yanağımdan öp
sevdiğimde yığılan

sokul yanıma