Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dikilmiş fidan idin
gülücüğünde çınar
baharın yutan idin
cücüğüne de çınar

onlarca yıl tanıktır

küçücük bir kuş
cıvıltısında bayramda
çığlığında hoş
kımıldanır buramda
çağrısıyla yaramda

yakamoz denizin içinde
deniz ayağıma dokunur
tavşan kanında bir keyif
deminde bir çay kokusu

kaba ıslıkla bir türküden

yakasın gelir
karanlığa dolunca
akasın gelir
korla yağ eriyince

ay küs barışmaz

anlamsız sevinin
son perdesi indi
hoşça kal demeden gitti

düşleyen gözlerden
sel boşandı

dam üstünde uyudum
o yaz gecelerinde
düşte anadoluydum
o yaz gecelerinde

yorganım var onda yok

yarıda kalan
yarım ağız söyleşir
geride kül mü
azıcık sözün müyüm
tastamam hali hazır

özü almadan
özür dileme bırak
fazla olmadan
fazlasını da bırak
fazlasına da durak

bitimsiz bir koşudayım
n'aptığını bilmeden
kanadı kırık
kuş gibi ortada
ne yuvada
ne dalda

yalnızlık dem kurutur
dokunadurmasın tan
mor zambakta unutur
sokunadurmasın can

annen yürekten sıcak