Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yüreğime açtım yarene özü
çekip çevirseler geçer acısı
döküp devirseler içer bacısı
gereğime saçtım erene sözü

seveni sevene nedense verin

yüreğime kor düştü şimşekleri çakıştan
sevmenin cezası ne ateş çıkar bakıştan
umudundan üşüştü selle yıkar akıştan
bitmenin kazası ne gitmenin pizası ne

güllerinde solunca umuda ışık söner

çekilmez oluşu yaşamın
sarınca belleğime
an gelir dalar giderim
uyur gezerim

ne burda ne başka yerde

sevda çiçek açınca
yenilenir yeniden
yaşama koku saçınca
yenilenir yeniden

gök yüreğe dolunca

belinden ağır
yük altında karınca
yelinden sağır
bük altında sarınca

dinleyişine

günü tende unutma yanar yakar gezersin
tarladan hasat eder harmanlarda savurur
siner üstünde gizem arpan tozun kavurur
kavladıkça dökülür yaşamaktan bezersin

yüceden gelir sevda saçım başım yoldurur

taşıdım sırtımda
dar gelen sokaklarda
her gece düşündüm
gördüm seni kuşlarda
mavi göğe yükseldin

seneye ne olur bilemem gardaş
yükümde çok ağır olamam sırdaş

içimden geldiği gibi yazayım
Allahın bildiği neden kızayım
bu sene azıcık biraz uzayım

melül mahzun kalışında
sor sorgula içini dışa çevir
her soluk alışında
yüreğini devir

art niyetini sökmeden

yolun ucunda bir deli
delinin tepesinde bulut
bulutlar yaş içinde
ağladıklarını unut

yolun yanında bir kuyu